Test
Test
Deze voorleesversie is gemaakt met een AI-stem.
Harald: Was ist eigentlich so schön am Fahrradfahren? Wolfgang, was findest du eigentlich am Fahrradfahren besonders schön?
Wolfgang: Dazu, oh, dazu muss ich sagen, fahr nicht einfach Fahrrad, ich fahr ein E-Bike.
Harald: Ach, Alter ist hier recht.
Wolfgang: Genau, genau. Man kann einfach äh...
Harald: Halt! Ach ja, hatte vergessen, meine Kopfhörer aufzusetzen. Also du fährst E-Bike.
Wolfgang: Genau.
Harald: Wenn ich ehrlich bin, Wolfgang, wenn...
Wolfgang: Wir sind noch nicht soweit.
Harald: Doch, ohne E-Bike würde die Fahrradtour mit dir nicht durchstehen.
Wolfgang: Ja, dazu muss man sagen, ich bin früher schon 30 Kilometer am Tage gefahren. Und mit dem E-Bike ist dit eben äh, is gut für die Gelenke, aber da erleichtert viel. Ne? Gerade wenn Wind ist order Steigungen and so weiter, zumindest kann man beim E-Bike die Natur noch mehr genießen.
Harald: Ach so, du erzählst jetzt von vor 50 Jahren.
Wolfgang: Nee, so lange ist das noch nicht her. Das ist erst fünf Jahre her.
Harald: Fünf Jahre, yeah. Yeah, bei mir ist ähnlich. Also only E-Bike gehts nicht. But it geht ja nicht darum, welches Fahrrad wir fahren, or with welcher Unterstützung. It geht ja mehr darum, what we beide da gemeinsam erleben unterwegs.
Wolfgang: Tja, man muss auch mal nach rechts und links gucken, die Schallklappen abnehmen, nicht bloß auf den Fahrrad fahren konzentrieren, sondern was links und rechts vom Weg zu sehen ist.
Harald: That Uh-huh. haelt mir was ein. Wolfgang, du bist ja typisch dafuer. Uh normale Radtouren, wie sie von anderen Anbietern angeboten werden, wenn wir davon Teilstrecken nehmen, du weisst immer irgendeine Ecke wo's noch schoen ist, wo 'ne Bank steht or uh true you know, auch irgendwie ne ruhige schoene Ecke. Kannst du dich dran erinnern where we the uh Kollegen getroffen haben, der in der nach Potsdam wollte, unten an der Bank.
Wolfgang: Ja, das ist eine besonders schöne Ecke. Ist von Busco. Wenn man von Busco gerade runter fährt, kommt man zu einer Badestelle. Ein bisschen äh ab von der Fahrradstraße nach Voskrau. Ungefähr in der Mitte von Voskrau und Tresco. Sehr schön. Ja, und schon hatten wir einen neugierigen Fahrradfahrer getroffen, der kam aus Potsdam und hat hier versucht in europäischen Wege zu finden. And genauso machen wir das auch. Ja, and einfach mal fahren uh and neue Wege entdecken. Einfach von den eingetretenen Spuren abweichen. Neue Spuren legen. Und dafür uh Fahren wir endlich Fahrrad, immer wieder was Neues entdecken. Man fährt durch den Wald, mit immer geht der Wald auf, eine Lichtung und da ist ein Teich und da kann man sich niederlassen und keiner weiß wo der ist außer ich.
Harald: Ja, und jetzt natürlich unsere Hörer. Mir fällt dabei noch ein, als wir da unten auf der Bank gesessen haben und uns mal nicht unterhalten haben, du hast die Blätter rauschen gehört, du hast die Vögel zwitschern gehört. ist doch herrlich, du kommst doch vollkommen runter. And what I also would like to say, that it was really just eighty or hundred metre up from the radweg.
Wolfgang: Ganz genau.
Harald: Mm-hmm.
Wolfgang: Yeah, and what Harald just even just said with the birds and rushing Fühle und die Ruhe da zu sehen, es kommt immer ganz darauf an, wann man fährt. Also die besten Fahrradtouren für mich selber oder für Manni müht oder sagen wir mal, die die Seele streicheln ist morgens und vielleicht in den späteren Abendstunden im Sommer, solange es hell ist.
Harald: Ja, deswegen treffen wir uns ja immer in Europien an der See-Promenade auf unserer Bank um sieben Uhr. Dann essen wir eine Banane und nehmen einen kleinen Energiedrink auf und dann geht's los. Da sind wir bei dem Punkt, we're überlegen uns eigentlich die Radtour nicht, wir fahren einfach los.
Wolfgang: Ja, zum Anfang mussten wir schon ein bisschen äh Die Strecken fahren, die mir hier schon bekannt waren, damit sich äh der Harald auch ein bisschen auskennt. Sonst könnte der dat ja nicht machen with den Prospekten und wat wir so nebenbei machen or or dat ma zu erzählen. Yeah, but but mittlerweile. Sagt er auch mal, Wolfgang, guck mal den Weg, bis den schon gefahren. Nee, dann fahren wir da hin und dann entdecken wir wieder was Neues.
Harald: Ja, and I have, I have been living here since 2014 in Neuropin and uh the routes that we have driven here, yeah, especially down by the lake, Altfriesack, our most beautiful area for me, I didn't even know that there are such corners here. I thought my Neuropin. Ropina ist trostlos. Aber man muss eben raus, ne? Das ist das Schöne daran. Oh,
Wolfgang: Ja, und was viele nicht wissen, und Harald wusste das auch nicht, eines Tages haben wir uns da unten am See wieder getroffen, und da habe ich ihm eröffnet, heute besuchen wir die Ruppiner Schweiz.
Harald: ich dachte Schweiz, da bin ich 2014 hergekommen aus der Schweiz. Ich dachte, ich bin befreit von der Schweiz, aber dann. Opina Schweiz? Interessant. Schön.
Wolfgang: So.
Harald: Ah. Yeah, I can me now dran erinnern. Beutenmühle unten. Da waren wir so früh und wollten unbedingt einen Kaffee trinken. And then bis du dahin gegangen zu der Kellnerin and has gefragt, of die schon offen ham. Die hatten noch nicht offen. The Kellnerin had uns but trotzdem Kaffee gebracht. Und das Schöne, als wir bezahlen wollten, hat sie gesagt, geht aufs Haus. Also wunderbar.
Wolfgang: Ja,
Harald: Und der Teich da oben, ich wollte dich jetzt nicht unterbrechen, aber der Teich oben in Beudenmühle, das ist natürlich schön da.
Wolfgang: ja. Die Kellnerin erstmal sehr freundlich und, äh, wenn ich nach Beutemühle fahre, dann kann ich mich immer erinnern an Dreißig Jahre vorher, Beutel Müller war immer ein Ausflugsheil Ausflugsziel für Männer am Herrentag. Ah damals war dort bloß eine Glashütte, wenn man sich dort vorstellen kann, aus Glass gebaut, wie eine Wagshaus, and mittendurch ging der Bienenbach. Oh, da sollte eigentlich Geld reingeworfen werden, aber da sind meistens die Männer hier landet am Nachmittag.
Harald: Ja, dit is klar. Himmelfahrt und Männer unterwegs, ja. Äh aber was ich dann auch interessant fand, uh ist draußen die dieses Mühlenrad. Diese Größe. Auch übrigens bevor wir's vergessen, ja, wer da Interesse hat auf unser uh Website, da könnt ihr die Bilder uh euch angucken unter Bilderbuch und ihr findet die G_P_S_ Daten. Egal wo ihr aussteigt, ihr fahrt einfach mit mit eurem Fahrrad uh mit'n Zug nach Neuruppin Rheinsberger Tor, oder Neuruppin West. give ein wo ihr hinwollt von unserer Radstrecke and ihr werdet dahin von unserem System aus dahin geleitet. Unsere Strecken sind beidseitig befahrbar, so it's egal oh from where you the Strecken befahren wollt. Nur so weit. You wanted to say something, right?
Wolfgang: Ja, dazu muss ich noch sagen, hatte gerade davon geredet, vor dreissig Jahren und so, äh, and the Dänen von Der Wohnbauer Mühler hat damals der Bauunternehmer Katsch gekauft, da wurde saniert. Ja, auch mit dem Mühlenrad, das wurde alles neu gemacht, und äh für Leute, die die Gegend da entfernt sind, gibt auch viele Wanderwege and deswegen hat the Herr Katsch da auch eine Pension eingerichtet. Man kann da übernachten, das Essen is good, die Terrasse is very schön, für Kinder is a Spielplatz da und ein kleiner Tierpark mit Eseln and kleinen Pferden.
Harald: Ja ja, jetzt hast du so viel vom Katsch erzählt, dann werden wir ihm mal den Bei dem Postkartenschicken vielleicht will ihn möchte er sich unter uns unterstützen. Das sind wir beim Thema. Wir machen ja da alle äh kostenfrei für jeden. Wir haben uns überlegt, uh es gibt viele Anbieter von Radtouren, aber uh erstmal muss man sich registrieren. And when man in a new shootin' road tour findet, then must one that for uh
Wolfgang: Mm.
Harald: mm.
Wolfgang: Mm.
Harald: Profi Account gründen und 14.19er im Monat abbuchen ist bei uns nicht. Wir wollen jeden der Lust am Fahrradfahren hat, ermöglichen ohne Kosten Radtouren Radtouren, Entschuldigung, uh Radtouren zu entdecken. Yeah, that is unser Anliegen dabei. Und so wird's auch bleiben.
Wolfgang: Genau.
Harald: Yo. Bloß weil du den Herrn Katsch jetzt so hoch gelobt hast, deswegen wollte ich mal sagen, wir schicken ihm einfach unseren Podcast. And yeah, so once more we have kind of like ferry.
Wolfgang: Nee, der Herr Katsch ist ja nicht der Einzigste. Wenn ich mit, drauf überlege, seitdem ich mit Haaren zusammen bin, fallen mir erst mal fallen mir lauter schöne Ecken ein, die ich schon lange nicht mehr angefahren habe. And da sind auch Gaststätten oder Pensionen bei, die man im Laufe der Jahre kennengelernt hat and uh Wir würden auf für Freunde des Radfahrens von außerhalb eben die Pensionen oder so was mit reinnehmen in unsere Seite, ja, damit man auch weiß, wo man eben, wenn man mal ein verlängertes Wochenende hier bleiben will, in dem schönen Neuropin, eigentlich die schöne Stadt, die schöne Fontane-Stadt, so habe ich sie immer genannt.
Harald: Ja, Schinkel hat da auch, uh, der ist da geboren worden. Ah, Schinkel ist ja bekannt, natürlich nur durch Bauwerke. Werke nicht nur, but through the most Bauwerke in Berlin. Yeah, yet failin' us the water, no.
Wolfgang: Nah uh you can d uh no, but also say, in the future when we might so far it is or something, then you can uh can if you from outside come, for example, the Brandenburger Tor come. I by the information Perspektiven von uns.
Harald: And then if they don't fall, or there is still five hundred stick from us, where uh where they are everything from us.
Wolfgang: I think the demand will rise because the cyclists are getting more and more. So one has to keep your eyes open when you're cycling. In the past when I rode a bike, mm percentage-wise it could be twenty, thirty percent. I think now we're at eighty percent.
Harald: Fahrrad fahren.
Wolfgang: Ja.
Harald: Naja, auch nicht nur die zur Arbeit fahren, sondern auch in der Freizeit Fahrrad fahren
Wolfgang: Okay.
Harald: wird benutzen.
Wolfgang: Man sieht's ja, man sieht's ja an uns beiden, es gibt ja auch rüstige Rentner.
Harald: Ja, ja, noch noch. Gut. Äh, mir fällt jetzt noch ein, nee, jetzt ist es wieder weg, aber das liegt am Alter. So. Da können wir jetzt einen Schnitt machen und
Wolfgang: Ja.
Harald: müssen uns erst wieder neu orientieren.
Wolfgang: Und das nächste Mal wieder was Neues und mehr.
Harald: Genau, von uns beiden. Wir
Wolfgang: Genau.
Harald: hoffen, es hat euch gefallen. Und wenn ihr Anregungen habt oder Kritik, auch negative Kritik, dann schreibt uns einfach eine E-Mail.
Wolfgang: Ja, und das Schönste wäre, wenn wir mal wieder fahren und euch treffen.
Harald: Well now, we are then to again.
Wolfgang: We have th desirable T-shirts with our emblem.
Harald: And. ratten. minus O_P_R_ dot D_E_
Wolfgang: Well now.
Harald: Okay, until next time.
Wolfgang: Cheers.
Harald: Cheers.
Wolfgang: Ciao ciao.
Harald: Wat is er eigenlijk zo mooi aan fietsen?Wolfgang, wat vind jij eigenlijk bijzonder mooi aan fietsen?
Wolfgang: Daarover moet ik zeggen: ik fiets niet zomaar, ik fiets op een e-bike.
Harald: Ach, leeftijd speelt hierbij wel een rol.
Wolfgang: Precies, precies. Je kunt gewoon, eh...
Harald: Wacht! O ja, ik was vergeten mijn koptelefoon op te zetten. Dus jij fietst op een e-bike.
Wolfgang: Precies.
Harald: Als ik eerlijk ben, Wolfgang, als...
Wolfgang: We zijn nog niet zover.
Harald: Jawel, zonder e-bike zou ik de fietstocht met jou niet volhouden.
Wolfgang: Ja, daarbij moet je weten dat ik vroeger dertig kilometer per dag fietste. Met de e-bike is het nu goed voor mijn gewrichten en wordt alles een stuk gemakkelijker. Vooral bij wind of hellingen en dergelijke; met een e-bike kun je in elk geval nog meer van de natuur genieten.
Harald: O, dus je vertelt nu over vijftig jaar geleden.
Wolfgang: Nee, zo lang geleden is het nog niet. Dat was pas vijf jaar geleden.
Harald: Vijf jaar, ja. Bij mij is het vergelijkbaar. Alleen met een e-bike gaat het niet. Het gaat er niet om op welke fiets we rijden of met hoeveel ondersteuning. Het gaat er vooral om wat wij onderweg samen beleven.
Wolfgang: Je moet ook eens naar links en rechts kijken, je koptelefoon afzetten en je niet alleen op het fietsen concentreren, maar ook kijken wat er naast de weg te zien is.
Harald: Dat, uh-huh, zegt me wel iets.Wolfgang, jij bent daar echt typisch in. Bij normale fietstochten zoals die door andere aanbieders worden aangeboden, nemen we soms delen van die routes. Jij weet altijd wel ergens een mooi hoekje, waar een bank staat of een rustige, mooie plek. Weet je nog waar we die collega ontmoetten die naar Potsdam wilde, beneden bij de bank?
Wolfgang: Ja, dat is een bijzonder mooie plek. Het is bij Busco. Als je vanaf Busco rechtdoor naar beneden fietst, kom je bij een zwemplek. Een klein stukje van de fietsroute naar Voskrau af, ongeveer halverwege Voskrau en Tresco. Heel mooi. Daar ontmoetten we ook een nieuwsgierige fietser die uit Potsdam kwam en hier Europese routes probeerde te vinden. En dat doen wij eigenlijk ook: gewoon fietsen en nieuwe wegen ontdekken. Afwijken van de platgetreden paden en nieuwe sporen maken. Daarom fietsen we uiteindelijk: steeds weer iets nieuws ontdekken. Je fietst door het bos, het bos opent zich en ineens ligt daar een open plek met een vijver waar je kunt neerstrijken — en niemand weet waar die is, behalve ik.
Harald: Ja, en natuurlijk ook voor onze luisteraars. Ik moet daarbij nog denken aan die keer dat we daar beneden op de bank zaten en even niet praatten. Je hoorde de bladeren ruisen en de vogels fluiten. Heerlijk toch? Je komt er helemaal tot rust. En wat ik ook wil zeggen: het was maar tachtig of honderd meter van de fietsroute vandaan.
Wolfgang: Precies.
Harald: Mm-hm.
Wolfgang: Ja, en wat Harald net zei over de vogels, het ruisen van de bladeren en de rust die je daar ervaart: het hangt er altijd vanaf wanneer je fietst. De mooiste fietstochten voor mijzelf — tochten die de ziel strelen — zijn ’s ochtends en misschien in de zomer ook in de late avonduren, zolang het licht is.
Harald: Ja, daarom spreken we altijd om zeven uur af bij de promenade aan de See-Promenade in Europien, op onze bank. Dan eten we een banaan, nemen we een kleine energiedrank en gaan we op pad. Daarmee komen we bij het punt dat we de fietstocht eigenlijk niet plannen: we vertrekken gewoon.
Wolfgang: In het begin moesten we wel een paar routes fietsen die hier al bekend waren, zodat Harald de omgeving ook een beetje leerde kennen. Anders zou hij het niet kunnen doen met de brochures en met wat wij er tussendoor over vertellen. Maar inmiddels zegt hij ook weleens: Wolfgang, kijk, die weg hebben we al eens gefietst. Nee, dan gaan we daarheen en ontdekken we weer iets nieuws.
Harald: Ja, ik woon sinds 2014 in Neuropin en de routes die we hier hebben gefietst — vooral langs het meer bij Altfriesack, voor mij het mooiste gebied — kende ik zelf niet eens. Ik wist niet dat hier zulke mooie plekken waren. Ik dacht dat Neuropin troosteloos was. Maar je moet er gewoon op uit, hè? Dat is juist het mooie eraan. O,
Wolfgang: Ja, en wat veel mensen niet weten, en Harald wist dat ook niet: op een dag kwamen we elkaar daar beneden bij het meer weer tegen en toen vertelde ik hem dat we vandaag naar de Ruppiner Schweiz gingen.
Harald: Ik dacht: Zwitserland? Ik was in 2014 juist uit Zwitserland hierheen gekomen. Ik dacht dat ik van Zwitserland af was, maar toen kwam de Ruppiner Schweiz? Interessant. Mooi.
Wolfgang: Zo.
Harald: Ah ja, dat kan ik me nu herinneren. Beneden bij de Beutenmühle. We waren er zo vroeg en wilden beslist koffie drinken. Toen ben jij naar de serveerster gegaan en vroeg je of ze al open waren. Dat waren ze nog niet. Toch bracht de serveerster ons koffie. En het mooiste was: toen we wilden betalen, zei ze dat het van het huis was. Geweldig.
Wolfgang: Ja,
Harald: En die vijver daarboven — ik wilde je niet onderbreken — maar die vijver boven bij Beudenmühle is natuurlijk prachtig.
Wolfgang: Ja. De serveerster was in elk geval heel vriendelijk. En als ik naar Beutemühle fiets, moet ik altijd denken aan dertig jaar geleden. Beutel Müller was toen een populair uitstapje voor mannen op Vaderdag. Er stond destijds alleen een glasblazerij, als je je dat kunt voorstellen, gebouwd van glas als een soort wagenhuis, en midden erdoorheen liep de Bienenbach. Eigenlijk zou daar geld in worden gegooid, maar meestal lagen daar ’s middags de mannen uit de omgeving.
Harald: Ja, dat spreekt voor zich: Hemelvaartsdag en mannen op pad. Maar wat ik ook interessant vond, was dat enorme molenrad buiten. Die omvang! En voordat we het vergeten: wie interesse heeft in onze website kan de foto’s bekijken onder ‘Bilderbuch’ en daar ook de GPS-gegevens vinden. Waar je ook uitstapt, je kunt gewoon met je fiets en de trein naar Neuruppin Rheinsberger Tor of Neuruppin West reizen. Je geeft aan waar je vanaf onze route naartoe wilt en ons systeem leidt je erheen. Onze routes zijn in beide richtingen te fietsen, dus het maakt niet uit vanaf welke kant je de route wilt rijden. Voor zover. Je wilde toch nog iets zeggen?
Wolfgang: Ja, daar moet ik nog aan toevoegen: ik had het net over dertig jaar geleden. De toenmalige eigenaar van de Wohnbauer Mühler, bouwondernemer Katsch, heeft de plek gekocht en laten renoveren. Ook het molenrad is volledig vernieuwd. Voor mensen die de omgeving verder willen verkennen, zijn er veel wandelpaden. Daarom heeft meneer Katsch daar ook een pension ingericht. Je kunt er overnachten, het eten is goed, het terras is erg mooi, voor kinderen is er een speeltuin en een kleine kinderboerderij met ezels en kleine paarden.
Harald: Ja, ja, nu heb je zoveel over Katsch verteld dat we hem misschien maar eens een ansichtkaart moeten sturen — misschien wil hij ons ondersteunen. Daarmee zijn we bij het onderwerp. Wij doen dit allemaal gratis voor iedereen. We hebben bedacht dat er veel aanbieders van fietstochten zijn, maar meestal moet je je eerst registreren. En als je een nieuwe fietstocht vindt, moet je daarvoor eerst een
Wolfgang: Mm.
Harald: mm.
Wolfgang: Mm.
Harald: professioneel account aanmaken en maandelijks 14,19 betalen. Dat doen wij niet. We willen iedereen die van fietsen houdt de mogelijkheid bieden om zonder kosten fietstochten te ontdekken. Dat is ons doel. En zo zal het blijven.
Wolfgang: Precies.
Harald: Ja. Omdat je meneer Katsch nu zo uitvoerig hebt geprezen, wilde ik zeggen: we sturen hem gewoon onze podcast. En ja, zo hebben we opnieuw een soort veerboot.
Wolfgang: Nee, meneer Katsch is natuurlijk niet de enige. Sinds ik met samen ben, schieten me allerlei mooie plekken te binnen waar ik al lange tijd niet meer naartoe ben gefietst. Daar zijn ook restaurants en pensions bij die je in de loop der jaren hebt leren kennen. Voor fietsliefhebbers van buiten de regio zouden we die pensions en dergelijke ook op onze website willen opnemen, zodat je weet waar je kunt verblijven als je een lang weekend in het mooie Neuropin wilt doorbrengen — eigenlijk een prachtige stad, de Fontane-stad, zoals ik haar altijd heb genoemd.
Harald: Ja, Schinkel is daar ook geboren. Schinkel is natuurlijk vooral bekend vanwege zijn bouwwerken, en dan met name de belangrijkste bouwwerken in Berlijn. Ja, maar ook vanwege het water, toch?
Wolfgang: Nou, je kunt natuurlijk ook zeggen dat je in de toekomst, wanneer we zover zijn of iets dergelijks, als je van buiten komt — bijvoorbeeld vanaf de Brandenburger Tor — via de informatie en perspectieven van ons...
Harald: En als ze niet uitvallen, dan is er nog altijd vijfhonderd meter van ons vandaan van alles te vinden.
Wolfgang: Ik denk dat de vraag zal toenemen, omdat er steeds meer fietsers komen. Je moet dus goed opletten wanneer je fietst. Vroeger, toen ik fietste, was het misschien twintig tot dertig procent. Volgens mij zitten we nu op tachtig procent.
Harald: Fietsen.
Wolfgang: Ja.
Harald: Niet alleen mensen die naar hun werk fietsen, maar ook mensen die in hun vrije tijd fietsen
Wolfgang: Oké.
Harald: zullen het gebruiken.
Wolfgang: Je ziet het aan ons beiden: er zijn ook vitale gepensioneerden.
Harald: Ja, ja, nog wel. Goed. Eh, nu schiet me nog iets te binnen — nee, nu ben ik het alweer kwijt, maar dat komt door de leeftijd. Zo. Dan kunnen we hier een knip maken en
Wolfgang: Ja.
Harald: moeten we ons eerst opnieuw oriënteren.
Wolfgang: En de volgende keer weer iets nieuws en meer.
Harald: Precies, van ons beiden. Wij
Wolfgang: Precies.
Harald: hopen dat jullie het leuk vonden. Als jullie suggesties of kritiek hebben, ook negatieve kritiek, stuur ons dan gewoon een e-mail.
Wolfgang: Ja, en het mooiste zou zijn als we weer eens fietsen en jullie onderweg ontmoeten.
Harald: Nou, dan gaan we nu weer verder.
Wolfgang: We hebben mooie T-shirts met ons embleem.
Harald: En: ratten. minus O_P_R_ dot D_E_
Wolfgang: Nou dan.
Harald: Oké, tot de volgende keer.
Wolfgang: Proost.
Harald: Proost.
Wolfgang: Ciao ciao.
Podcasttekst lezen
Harald: Wat is er eigenlijk zo mooi aan fietsen?Wolfgang, wat vind jij eigenlijk bijzonder mooi aan fietsen?
Wolfgang: Daarover moet ik zeggen: ik fiets niet zomaar, ik fiets op een e-bike.
Harald: Ach, leeftijd speelt hierbij wel een rol.
Wolfgang: Precies, precies. Je kunt gewoon, eh...
Harald: Wacht! O ja, ik was vergeten mijn koptelefoon op te zetten. Dus jij fietst op een e-bike.
Wolfgang: Precies.
Harald: Als ik eerlijk ben, Wolfgang, als...
Wolfgang: We zijn nog niet zover.
Harald: Jawel, zonder e-bike zou ik de fietstocht met jou niet volhouden.
Wolfgang: Ja, daarbij moet je weten dat ik vroeger dertig kilometer per dag fietste. Met de e-bike is het nu goed voor mijn gewrichten en wordt alles een stuk gemakkelijker. Vooral bij wind of hellingen en dergelijke; met een e-bike kun je in elk geval nog meer van de natuur genieten.
Harald: O, dus je vertelt nu over vijftig jaar geleden.
Wolfgang: Nee, zo lang geleden is het nog niet. Dat was pas vijf jaar geleden.
Harald: Vijf jaar, ja. Bij mij is het vergelijkbaar. Alleen met een e-bike gaat het niet. Het gaat er niet om op welke fiets we rijden of met hoeveel ondersteuning. Het gaat er vooral om wat wij onderweg samen beleven.
Wolfgang: Je moet ook eens naar links en rechts kijken, je koptelefoon afzetten en je niet alleen op het fietsen concentreren, maar ook kijken wat er naast de weg te zien is.
Harald: Dat, uh-huh, zegt me wel iets.Wolfgang, jij bent daar echt typisch in. Bij normale fietstochten zoals die door andere aanbieders worden aangeboden, nemen we soms delen van die routes. Jij weet altijd wel ergens een mooi hoekje, waar een bank staat of een rustige, mooie plek. Weet je nog waar we die collega ontmoetten die naar Potsdam wilde, beneden bij de bank?
Wolfgang: Ja, dat is een bijzonder mooie plek. Het is bij Busco. Als je vanaf Busco rechtdoor naar beneden fietst, kom je bij een zwemplek. Een klein stukje van de fietsroute naar Voskrau af, ongeveer halverwege Voskrau en Tresco. Heel mooi. Daar ontmoetten we ook een nieuwsgierige fietser die uit Potsdam kwam en hier Europese routes probeerde te vinden. En dat doen wij eigenlijk ook: gewoon fietsen en nieuwe wegen ontdekken. Afwijken van de platgetreden paden en nieuwe sporen maken. Daarom fietsen we uiteindelijk: steeds weer iets nieuws ontdekken. Je fietst door het bos, het bos opent zich en ineens ligt daar een open plek met een vijver waar je kunt neerstrijken — en niemand weet waar die is, behalve ik.
Harald: Ja, en natuurlijk ook voor onze luisteraars. Ik moet daarbij nog denken aan die keer dat we daar beneden op de bank zaten en even niet praatten. Je hoorde de bladeren ruisen en de vogels fluiten. Heerlijk toch? Je komt er helemaal tot rust. En wat ik ook wil zeggen: het was maar tachtig of honderd meter van de fietsroute vandaan.
Wolfgang: Precies.
Harald: Mm-hm.
Wolfgang: Ja, en wat Harald net zei over de vogels, het ruisen van de bladeren en de rust die je daar ervaart: het hangt er altijd vanaf wanneer je fietst. De mooiste fietstochten voor mijzelf — tochten die de ziel strelen — zijn ’s ochtends en misschien in de zomer ook in de late avonduren, zolang het licht is.
Harald: Ja, daarom spreken we altijd om zeven uur af bij de promenade aan de See-Promenade in Europien, op onze bank. Dan eten we een banaan, nemen we een kleine energiedrank en gaan we op pad. Daarmee komen we bij het punt dat we de fietstocht eigenlijk niet plannen: we vertrekken gewoon.
Wolfgang: In het begin moesten we wel een paar routes fietsen die hier al bekend waren, zodat Harald de omgeving ook een beetje leerde kennen. Anders zou hij het niet kunnen doen met de brochures en met wat wij er tussendoor over vertellen. Maar inmiddels zegt hij ook weleens: Wolfgang, kijk, die weg hebben we al eens gefietst. Nee, dan gaan we daarheen en ontdekken we weer iets nieuws.
Harald: Ja, ik woon sinds 2014 in Neuropin en de routes die we hier hebben gefietst — vooral langs het meer bij Altfriesack, voor mij het mooiste gebied — kende ik zelf niet eens. Ik wist niet dat hier zulke mooie plekken waren. Ik dacht dat Neuropin troosteloos was. Maar je moet er gewoon op uit, hè? Dat is juist het mooie eraan. O,
Wolfgang: Ja, en wat veel mensen niet weten, en Harald wist dat ook niet: op een dag kwamen we elkaar daar beneden bij het meer weer tegen en toen vertelde ik hem dat we vandaag naar de Ruppiner Schweiz gingen.
Harald: Ik dacht: Zwitserland? Ik was in 2014 juist uit Zwitserland hierheen gekomen. Ik dacht dat ik van Zwitserland af was, maar toen kwam de Ruppiner Schweiz? Interessant. Mooi.
Wolfgang: Zo.
Harald: Ah ja, dat kan ik me nu herinneren. Beneden bij de Beutenmühle. We waren er zo vroeg en wilden beslist koffie drinken. Toen ben jij naar de serveerster gegaan en vroeg je of ze al open waren. Dat waren ze nog niet. Toch bracht de serveerster ons koffie. En het mooiste was: toen we wilden betalen, zei ze dat het van het huis was. Geweldig.
Wolfgang: Ja,
Harald: En die vijver daarboven — ik wilde je niet onderbreken — maar die vijver boven bij Beudenmühle is natuurlijk prachtig.
Wolfgang: Ja. De serveerster was in elk geval heel vriendelijk. En als ik naar Beutemühle fiets, moet ik altijd denken aan dertig jaar geleden. Beutel Müller was toen een populair uitstapje voor mannen op Vaderdag. Er stond destijds alleen een glasblazerij, als je je dat kunt voorstellen, gebouwd van glas als een soort wagenhuis, en midden erdoorheen liep de Bienenbach. Eigenlijk zou daar geld in worden gegooid, maar meestal lagen daar ’s middags de mannen uit de omgeving.
Harald: Ja, dat spreekt voor zich: Hemelvaartsdag en mannen op pad. Maar wat ik ook interessant vond, was dat enorme molenrad buiten. Die omvang! En voordat we het vergeten: wie interesse heeft in onze website kan de foto’s bekijken onder ‘Bilderbuch’ en daar ook de GPS-gegevens vinden. Waar je ook uitstapt, je kunt gewoon met je fiets en de trein naar Neuruppin Rheinsberger Tor of Neuruppin West reizen. Je geeft aan waar je vanaf onze route naartoe wilt en ons systeem leidt je erheen. Onze routes zijn in beide richtingen te fietsen, dus het maakt niet uit vanaf welke kant je de route wilt rijden. Voor zover. Je wilde toch nog iets zeggen?
Wolfgang: Ja, daar moet ik nog aan toevoegen: ik had het net over dertig jaar geleden. De toenmalige eigenaar van de Wohnbauer Mühler, bouwondernemer Katsch, heeft de plek gekocht en laten renoveren. Ook het molenrad is volledig vernieuwd. Voor mensen die de omgeving verder willen verkennen, zijn er veel wandelpaden. Daarom heeft meneer Katsch daar ook een pension ingericht. Je kunt er overnachten, het eten is goed, het terras is erg mooi, voor kinderen is er een speeltuin en een kleine kinderboerderij met ezels en kleine paarden.
Harald: Ja, ja, nu heb je zoveel over Katsch verteld dat we hem misschien maar eens een ansichtkaart moeten sturen — misschien wil hij ons ondersteunen. Daarmee zijn we bij het onderwerp. Wij doen dit allemaal gratis voor iedereen. We hebben bedacht dat er veel aanbieders van fietstochten zijn, maar meestal moet je je eerst registreren. En als je een nieuwe fietstocht vindt, moet je daarvoor eerst een
Wolfgang: Mm.
Harald: mm.
Wolfgang: Mm.
Harald: professioneel account aanmaken en maandelijks 14,19 betalen. Dat doen wij niet. We willen iedereen die van fietsen houdt de mogelijkheid bieden om zonder kosten fietstochten te ontdekken. Dat is ons doel. En zo zal het blijven.
Wolfgang: Precies.
Harald: Ja. Omdat je meneer Katsch nu zo uitvoerig hebt geprezen, wilde ik zeggen: we sturen hem gewoon onze podcast. En ja, zo hebben we opnieuw een soort veerboot.
Wolfgang: Nee, meneer Katsch is natuurlijk niet de enige. Sinds ik met samen ben, schieten me allerlei mooie plekken te binnen waar ik al lange tijd niet meer naartoe ben gefietst. Daar zijn ook restaurants en pensions bij die je in de loop der jaren hebt leren kennen. Voor fietsliefhebbers van buiten de regio zouden we die pensions en dergelijke ook op onze website willen opnemen, zodat je weet waar je kunt verblijven als je een lang weekend in het mooie Neuropin wilt doorbrengen — eigenlijk een prachtige stad, de Fontane-stad, zoals ik haar altijd heb genoemd.
Harald: Ja, Schinkel is daar ook geboren. Schinkel is natuurlijk vooral bekend vanwege zijn bouwwerken, en dan met name de belangrijkste bouwwerken in Berlijn. Ja, maar ook vanwege het water, toch?
Wolfgang: Nou, je kunt natuurlijk ook zeggen dat je in de toekomst, wanneer we zover zijn of iets dergelijks, als je van buiten komt — bijvoorbeeld vanaf de Brandenburger Tor — via de informatie en perspectieven van ons...
Harald: En als ze niet uitvallen, dan is er nog altijd vijfhonderd meter van ons vandaan van alles te vinden.
Wolfgang: Ik denk dat de vraag zal toenemen, omdat er steeds meer fietsers komen. Je moet dus goed opletten wanneer je fietst. Vroeger, toen ik fietste, was het misschien twintig tot dertig procent. Volgens mij zitten we nu op tachtig procent.
Harald: Fietsen.
Wolfgang: Ja.
Harald: Niet alleen mensen die naar hun werk fietsen, maar ook mensen die in hun vrije tijd fietsen
Wolfgang: Oké.
Harald: zullen het gebruiken.
Wolfgang: Je ziet het aan ons beiden: er zijn ook vitale gepensioneerden.
Harald: Ja, ja, nog wel. Goed. Eh, nu schiet me nog iets te binnen — nee, nu ben ik het alweer kwijt, maar dat komt door de leeftijd. Zo. Dan kunnen we hier een knip maken en
Wolfgang: Ja.
Harald: moeten we ons eerst opnieuw oriënteren.
Wolfgang: En de volgende keer weer iets nieuws en meer.
Harald: Precies, van ons beiden. Wij
Wolfgang: Precies.
Harald: hopen dat jullie het leuk vonden. Als jullie suggesties of kritiek hebben, ook negatieve kritiek, stuur ons dan gewoon een e-mail.
Wolfgang: Ja, en het mooiste zou zijn als we weer eens fietsen en jullie onderweg ontmoeten.
Harald: Nou, dan gaan we nu weer verder.
Wolfgang: We hebben mooie T-shirts met ons embleem.
Harald: En: ratten. minus O_P_R_ dot D_E_
Wolfgang: Nou dan.
Harald: Oké, tot de volgende keer.
Wolfgang: Proost.
Harald: Proost.
Wolfgang: Ciao ciao.
