← Terug naar podcastoverzicht

Test

Test

Wolfgang en Harald, dit is een testuitzending.
Test
Wolfgang en Harald, dit is een testuitzending.
Podcasttekst lezen

Harald: Wat is er eigenlijk zo mooi aan fietsen?Wolfgang, wat vind jij eigenlijk bijzonder mooi aan fietsen?

Wolfgang: Daarover moet ik zeggen: ik fiets niet zomaar, ik fiets op een e-bike.

Harald: Ach, leeftijd speelt hierbij wel een rol.

Wolfgang: Precies, precies. Je kunt gewoon, eh...

Harald: Wacht! O ja, ik was vergeten mijn koptelefoon op te zetten. Dus jij fietst op een e-bike.

Wolfgang: Precies.

Harald: Als ik eerlijk ben, Wolfgang, als...

Wolfgang: We zijn nog niet zover.

Harald: Jawel, zonder e-bike zou ik de fietstocht met jou niet volhouden.

Wolfgang: Ja, daarbij moet je weten dat ik vroeger dertig kilometer per dag fietste. Met de e-bike is het nu goed voor mijn gewrichten en wordt alles een stuk gemakkelijker. Vooral bij wind of hellingen en dergelijke; met een e-bike kun je in elk geval nog meer van de natuur genieten.

Harald: O, dus je vertelt nu over vijftig jaar geleden.

Wolfgang: Nee, zo lang geleden is het nog niet. Dat was pas vijf jaar geleden.

Harald: Vijf jaar, ja. Bij mij is het vergelijkbaar. Alleen met een e-bike gaat het niet. Het gaat er niet om op welke fiets we rijden of met hoeveel ondersteuning. Het gaat er vooral om wat wij onderweg samen beleven.

Wolfgang: Je moet ook eens naar links en rechts kijken, je koptelefoon afzetten en je niet alleen op het fietsen concentreren, maar ook kijken wat er naast de weg te zien is.

Harald: Dat, uh-huh, zegt me wel iets.Wolfgang, jij bent daar echt typisch in. Bij normale fietstochten zoals die door andere aanbieders worden aangeboden, nemen we soms delen van die routes. Jij weet altijd wel ergens een mooi hoekje, waar een bank staat of een rustige, mooie plek. Weet je nog waar we die collega ontmoetten die naar Potsdam wilde, beneden bij de bank?

Wolfgang: Ja, dat is een bijzonder mooie plek. Het is bij Busco. Als je vanaf Busco rechtdoor naar beneden fietst, kom je bij een zwemplek. Een klein stukje van de fietsroute naar Voskrau af, ongeveer halverwege Voskrau en Tresco. Heel mooi. Daar ontmoetten we ook een nieuwsgierige fietser die uit Potsdam kwam en hier Europese routes probeerde te vinden. En dat doen wij eigenlijk ook: gewoon fietsen en nieuwe wegen ontdekken. Afwijken van de platgetreden paden en nieuwe sporen maken. Daarom fietsen we uiteindelijk: steeds weer iets nieuws ontdekken. Je fietst door het bos, het bos opent zich en ineens ligt daar een open plek met een vijver waar je kunt neerstrijken — en niemand weet waar die is, behalve ik.

Harald: Ja, en natuurlijk ook voor onze luisteraars. Ik moet daarbij nog denken aan die keer dat we daar beneden op de bank zaten en even niet praatten. Je hoorde de bladeren ruisen en de vogels fluiten. Heerlijk toch? Je komt er helemaal tot rust. En wat ik ook wil zeggen: het was maar tachtig of honderd meter van de fietsroute vandaan.

Wolfgang: Precies.

Harald: Mm-hm.

Wolfgang: Ja, en wat Harald net zei over de vogels, het ruisen van de bladeren en de rust die je daar ervaart: het hangt er altijd vanaf wanneer je fietst. De mooiste fietstochten voor mijzelf — tochten die de ziel strelen — zijn ’s ochtends en misschien in de zomer ook in de late avonduren, zolang het licht is.

Harald: Ja, daarom spreken we altijd om zeven uur af bij de promenade aan de See-Promenade in Europien, op onze bank. Dan eten we een banaan, nemen we een kleine energiedrank en gaan we op pad. Daarmee komen we bij het punt dat we de fietstocht eigenlijk niet plannen: we vertrekken gewoon.

Wolfgang: In het begin moesten we wel een paar routes fietsen die hier al bekend waren, zodat Harald de omgeving ook een beetje leerde kennen. Anders zou hij het niet kunnen doen met de brochures en met wat wij er tussendoor over vertellen. Maar inmiddels zegt hij ook weleens: Wolfgang, kijk, die weg hebben we al eens gefietst. Nee, dan gaan we daarheen en ontdekken we weer iets nieuws.

Harald: Ja, ik woon sinds 2014 in Neuropin en de routes die we hier hebben gefietst — vooral langs het meer bij Altfriesack, voor mij het mooiste gebied — kende ik zelf niet eens. Ik wist niet dat hier zulke mooie plekken waren. Ik dacht dat Neuropin troosteloos was. Maar je moet er gewoon op uit, hè? Dat is juist het mooie eraan. O,

Wolfgang: Ja, en wat veel mensen niet weten, en Harald wist dat ook niet: op een dag kwamen we elkaar daar beneden bij het meer weer tegen en toen vertelde ik hem dat we vandaag naar de Ruppiner Schweiz gingen.

Harald: Ik dacht: Zwitserland? Ik was in 2014 juist uit Zwitserland hierheen gekomen. Ik dacht dat ik van Zwitserland af was, maar toen kwam de Ruppiner Schweiz? Interessant. Mooi.

Wolfgang: Zo.

Harald: Ah ja, dat kan ik me nu herinneren. Beneden bij de Beutenmühle. We waren er zo vroeg en wilden beslist koffie drinken. Toen ben jij naar de serveerster gegaan en vroeg je of ze al open waren. Dat waren ze nog niet. Toch bracht de serveerster ons koffie. En het mooiste was: toen we wilden betalen, zei ze dat het van het huis was. Geweldig.

Wolfgang: Ja,

Harald: En die vijver daarboven — ik wilde je niet onderbreken — maar die vijver boven bij Beudenmühle is natuurlijk prachtig.

Wolfgang: Ja. De serveerster was in elk geval heel vriendelijk. En als ik naar Beutemühle fiets, moet ik altijd denken aan dertig jaar geleden. Beutel Müller was toen een populair uitstapje voor mannen op Vaderdag. Er stond destijds alleen een glasblazerij, als je je dat kunt voorstellen, gebouwd van glas als een soort wagenhuis, en midden erdoorheen liep de Bienenbach. Eigenlijk zou daar geld in worden gegooid, maar meestal lagen daar ’s middags de mannen uit de omgeving.

Harald: Ja, dat spreekt voor zich: Hemelvaartsdag en mannen op pad. Maar wat ik ook interessant vond, was dat enorme molenrad buiten. Die omvang! En voordat we het vergeten: wie interesse heeft in onze website kan de foto’s bekijken onder ‘Bilderbuch’ en daar ook de GPS-gegevens vinden. Waar je ook uitstapt, je kunt gewoon met je fiets en de trein naar Neuruppin Rheinsberger Tor of Neuruppin West reizen. Je geeft aan waar je vanaf onze route naartoe wilt en ons systeem leidt je erheen. Onze routes zijn in beide richtingen te fietsen, dus het maakt niet uit vanaf welke kant je de route wilt rijden. Voor zover. Je wilde toch nog iets zeggen?

Wolfgang: Ja, daar moet ik nog aan toevoegen: ik had het net over dertig jaar geleden. De toenmalige eigenaar van de Wohnbauer Mühler, bouwondernemer Katsch, heeft de plek gekocht en laten renoveren. Ook het molenrad is volledig vernieuwd. Voor mensen die de omgeving verder willen verkennen, zijn er veel wandelpaden. Daarom heeft meneer Katsch daar ook een pension ingericht. Je kunt er overnachten, het eten is goed, het terras is erg mooi, voor kinderen is er een speeltuin en een kleine kinderboerderij met ezels en kleine paarden.

Harald: Ja, ja, nu heb je zoveel over Katsch verteld dat we hem misschien maar eens een ansichtkaart moeten sturen — misschien wil hij ons ondersteunen. Daarmee zijn we bij het onderwerp. Wij doen dit allemaal gratis voor iedereen. We hebben bedacht dat er veel aanbieders van fietstochten zijn, maar meestal moet je je eerst registreren. En als je een nieuwe fietstocht vindt, moet je daarvoor eerst een

Wolfgang: Mm.

Harald: mm.

Wolfgang: Mm.

Harald: professioneel account aanmaken en maandelijks 14,19 betalen. Dat doen wij niet. We willen iedereen die van fietsen houdt de mogelijkheid bieden om zonder kosten fietstochten te ontdekken. Dat is ons doel. En zo zal het blijven.

Wolfgang: Precies.

Harald: Ja. Omdat je meneer Katsch nu zo uitvoerig hebt geprezen, wilde ik zeggen: we sturen hem gewoon onze podcast. En ja, zo hebben we opnieuw een soort veerboot.

Wolfgang: Nee, meneer Katsch is natuurlijk niet de enige. Sinds ik met samen ben, schieten me allerlei mooie plekken te binnen waar ik al lange tijd niet meer naartoe ben gefietst. Daar zijn ook restaurants en pensions bij die je in de loop der jaren hebt leren kennen. Voor fietsliefhebbers van buiten de regio zouden we die pensions en dergelijke ook op onze website willen opnemen, zodat je weet waar je kunt verblijven als je een lang weekend in het mooie Neuropin wilt doorbrengen — eigenlijk een prachtige stad, de Fontane-stad, zoals ik haar altijd heb genoemd.

Harald: Ja, Schinkel is daar ook geboren. Schinkel is natuurlijk vooral bekend vanwege zijn bouwwerken, en dan met name de belangrijkste bouwwerken in Berlijn. Ja, maar ook vanwege het water, toch?

Wolfgang: Nou, je kunt natuurlijk ook zeggen dat je in de toekomst, wanneer we zover zijn of iets dergelijks, als je van buiten komt — bijvoorbeeld vanaf de Brandenburger Tor — via de informatie en perspectieven van ons...

Harald: En als ze niet uitvallen, dan is er nog altijd vijfhonderd meter van ons vandaan van alles te vinden.

Wolfgang: Ik denk dat de vraag zal toenemen, omdat er steeds meer fietsers komen. Je moet dus goed opletten wanneer je fietst. Vroeger, toen ik fietste, was het misschien twintig tot dertig procent. Volgens mij zitten we nu op tachtig procent.

Harald: Fietsen.

Wolfgang: Ja.

Harald: Niet alleen mensen die naar hun werk fietsen, maar ook mensen die in hun vrije tijd fietsen

Wolfgang: Oké.

Harald: zullen het gebruiken.

Wolfgang: Je ziet het aan ons beiden: er zijn ook vitale gepensioneerden.

Harald: Ja, ja, nog wel. Goed. Eh, nu schiet me nog iets te binnen — nee, nu ben ik het alweer kwijt, maar dat komt door de leeftijd. Zo. Dan kunnen we hier een knip maken en

Wolfgang: Ja.

Harald: moeten we ons eerst opnieuw oriënteren.

Wolfgang: En de volgende keer weer iets nieuws en meer.

Harald: Precies, van ons beiden. Wij

Wolfgang: Precies.

Harald: hopen dat jullie het leuk vonden. Als jullie suggesties of kritiek hebben, ook negatieve kritiek, stuur ons dan gewoon een e-mail.

Wolfgang: Ja, en het mooiste zou zijn als we weer eens fietsen en jullie onderweg ontmoeten.

Harald: Nou, dan gaan we nu weer verder.

Wolfgang: We hebben mooie T-shirts met ons embleem.

Harald: En: ratten. minus O_P_R_ dot D_E_

Wolfgang: Nou dan.

Harald: Oké, tot de volgende keer.

Wolfgang: Proost.

Harald: Proost.

Wolfgang: Ciao ciao.